4 ژانویه 2026- بر اساس نظرسنجی جدید پیگیری سلامت، حدود یک نفر از هر هشت بزرگسال می گوید که از آگونیست گیرنده GLP-1 برای درمان چاقی، دیابت یا یک بیماری مزمن دیگر استفاده می کند.
در مجموعه مصاحبه های Beneath the Surface، دکتر Joel M. Gelfand (پروفسور تحقیقات بالینی و استاد پوست و اپیدمیولوژی در دانشکده پزشکی پرلمن دانشگاه پنسیلوانیا و سردبیر ارشدHealio Dermatology) با دکتر Fatima C. Stanford (پزشک-دانشمند در زمینه پزشکی چاقی در بیمارستان عمومی ماساچوست و دانشیار پزشکی و کودکان در دانشکده پزشکی هاروارد) و دکتر Philip Mease (مدیر تحقیقات روماتولوژی در مرکز پزشکی سوئدی/Providence St. Joseph Health و استاد بالینی در دانشکده پزشکی دانشگاه واشنگتن در سیاتل) درباره نقش GLP-1ها در بیماری های التهابی گفتگو کرده است.
آگونیست های گیرنده ی GLP-1، نخستین بار در سال ۲۰۰۵ توسط سازمان غذا و داروی آمریکا برای درمان دیابت نوع ۲تأیید شدند و پس از آن برای درمان بیماران دارای اضافه وزن و چاقی نیز به کار رفتند. از آن زمان، پژوهشگران دریافته اند که GLP-1ها در رشته های مختلف از جمله کبدشناسی، نفرولوژی و قلب و عروق فوایدی دارند. داده های نوظهور همچنین نشان می‌دهند که این فواید به بیماری های پوستی و روماتولوژیک مانند پسوریازیس و آرتریت روماتوئید نیز گسترش می یابند.
دکتر استنفورد در این مورد گفت: «فهرست مکان‌هایی که گیرنده های GLP-1 در بدن قرار دارند بسیار طولانی است. ما همچنان شاهد کاربردهای جدید برای آگونیست های گیرنده GLP-1 خواهیم بود، به ویژه در زمینه التهاب مزمن بدن و نقش آن ها نه تنها در درمان بیماری های قلبی-متابولیک، بلکه سایر بیماری های التهابی».
آگونیست های گیرنده ی GLP-1، تأیید شده توسط FDA شامل سماگلوتاید (Ozempic،Rybelsus،Wegovy؛ ساخت شرکت Novo Nordisk) و تیرزپاتاید (Mounjaro؛ ساخت شرکتEli Lilly) هستند که یک آگونیست دوگانهGLP-1/GIP محسوب می شود. دکتر استنفورد و همکارانش در حال بررسی یک آگونیست سه گانه به نام رتاتروتاید(Eli Lilly) هستند که ترکیبی ازGLP-1،GIP و گیرنده گلوکاگون است.
به گفته ی دکتر استنفورد، بیش از ۳۰ داروی دیگر GLP-1 در حال توسعه هستند. او افزود: «با اضافه شدن این داروها، کاهش وزن بیشتری مشاهده خواهیم کرد و این عوامل همچنان بهبود خواهند یافت».
دکتر میس توضیح داد که با ادامه تحقیقات، رشته هایی فراتر از غدد، قلب و مراقبت های اولیه نیز احتمالاً از این داروها استفاده خواهند کرد، از جمله رشته هایی که بیماری های التهابی را مدیریت می کنند. او گفت: «ما می دانیم که وجود چاقی به بار التهابی بدن می افزاید. آدیپوکاین ها و دیگر جنبه های چربی احشایی به ویژه در ایجاد التهاب نقش دارند. همچنین فعالیت بیشتر سلول های پیش التهابی و سیتوکین های تولید شده از بافت چربی باعث افزایش التهاب عمومی بدن می شود».
به گفته ی دکتر میس، استفاده ازGLP-1ها برای مقابله با این التهاب به سرعت در حال گسترش است و نشانه ای از تغییر در درمان بیماری های التهابی محسوب می شود. او افزود: «دو یا سه سال پیش وقتی درباره GLP-1ها برای مخاطبان روماتولوژی یا پوست سخنرانی می کردم، شاید تعداد کمی دستشان را بالا می بردند که از کاربرد و فواید احتمالی آن ها خبر دارند. اما اکنون وقتی همان سؤال را می پرسم، بیش از نیمی از حضار یا خودشان در حال تجویز این داروها هستند یا با دیگران همکاری می کنند تا به این داروها دسترسی پیدا کنند. حتی بیماران هم شروع به جمع آوری اطلاعاتی درباره ی این داروها کرده و با پزشک خود در مورد استفاده از آنها مشورت می کنند».
منبع:
https://www.healio.com/news/dermatology/20251209/beneath-the-surface-the-emerging-role-of-glp1s-in-inflammatory-diseases